Znajdź zawartość
Wyświetlanie wyników dla tagów 'łącka' .
Znaleziono 1 wynik
-
Miejscowość Łącko i okoliczne wsie, należące do gminy Łącko, położone są w Kotlinie Łąckiej, w południowo - zachodniej części ziemi sądeckiej. W regionie tym zamieszkują górale łąccy (tzw. Biali górale) posługujący się specyficzną gwarą, której słownictwo przyznawane jest w suplemencie do słowniczka gwary Almanachu Łąckim. Nadto region łącki znany jest z ogromnych tradycji zespołów pieśni i tańca, a nade wszystko z osobliwego wyrobu - specyfiku spirytusowego, zwanego "Śliwowicą Łącką". Ten rzadko spotykany napój charakteryzuje się swoistym, przyjemnym aromatem, łagodnym smakiem i co znamienne, dużą mocą. Jakość śliwowicy ma ścisły związek z jakością surowca-śliwki węgierki. Śliwa należy do rodzaju Prunus, podrodziny śliwowatych, rodziny różowatych (Rosaceae). Spośród 32 gatunków ważną role odegrała śliwa domowa, powstała ze skrzyżowania tarniny z ałyczą, zaś do produkcji śliwowicy najbardziej przydatne są odmiany: węgierka zwyczajna, węgierka Wangenheima i węgierka Cacańska Rodna. Śliwa węgierka uprawiana jest od wieków w okolicach Łącka z uwagi na sprzyjające warunki klimatyczne i glebowe oraz czyste ekologicznie tereny górskie. Stwierdzono, że w samej Kotlinie Łąckiej występują gleby aluwialne, m.in. karpacka mada chuda, zaś na pozostałych terenach; karpacka mada pyłowa, ił pylasty oraz gleba szkieletowa i żwirowo - kamienista. Mikroklimat spowodowany jest niskimi opadami atmosferycznymi, małym zachmurzeniem, późnymi pierwszymi przymrozkami i wysokim poziomem wód gruntowych. Pochodzenie oraz stopień dojrzałości owoców wpływa zasadniczo na ich skład chemiczny, na ilość i rodzaj występującej mikroflory, a także na cechy chemiczne i sensoryczne (smakowe) śliwowicy. Stąd też te dogodne uwarunkowania decydują o możliwości produkcji śliwowicy wysokiej jakości. Naśladowanie tej produkcji w okolicach poza rejonem Łącka jest niewskazane, bowiem nie daje oczekiwanych rezultatów, tym bardziej, że łącka śliwowica uznana została przez wojewódzkiego konserwatora zabytków w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego stulecia jako niematerialne dobro kultury, które podlega ochronie. Polecam spróbować, osobiście próbowałem i dobrze wali w czerep. <heyo>
