[KOSZ] SMIERC GEORGE MICHAEL

lukasz.wasielewski · 28 Grudnia 2016

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się w East Finchley, w London Borough of Barnet, jako najmłodsze dziecko w rodzinie wywodzącego się z Cypru greckiego emigranta Kyriacosa Panayiotou, restauratora, który przybył do Anglii w latach 50. XX w. i zmienił imię na Jack Panos^[8], oraz rodowitej Angielki – tancerki Lesley Angold (z domu Harrison, 1937–1997, zm. na raka)^[9]. Dorastał ze starszymi siostrami – Yodą i Melanią^[10].

Większość swojego dzieciństwa spędził w Kingsbury^[11], w północno-zachodnim Londynie, gdzie uczęszczał Kingsbury High School. Gdy był nastolatkiem, jego rodzina przeniosła się do Radlett w Hertfordshire. Tam uczęszczał do Bushey Meads School w sąsiednim mieście Watford, gdzie zaprzyjaźnił się z Andrew Ridgeleyem. Obaj mieli podobne ambicje zrobienia kariery muzycznej^[12]. Z innym bliskim przyjacielem, Davidem Austinem, uciekał z lekcji w piątkowe poranki, żeby zarobić na nocne wypady do klubów, grając i śpiewając na stacji londyńskiego metra, m.in. utwory takie jak 39 grupy Queen.

Kariera[edytuj]

1981-1986: W zespole Wham![edytuj]

W 1981 roku George Michael wraz z Andrew Ridgeleyem założył zespół Wham! Zanim doszło do jego powstania przyjaciele występowali razem w grupie The Executive, grającej muzykę ska. Gdy formacja się rozpadła, Michael i Ridgeley chwytali się przeróżnych zajęć, m. in. pracowali jako kelnerzy w klubie "Club Tropicana" oraz jako bileterzy w północnym Londynie. W zespole Wham! to George Michael grał pierwsze skrzypce, będąc jego głównym wokalistą, kompozytorem, a także, okazjonalnie instrumentalistą i producentem. Andrew Ridgeleyowi przypadła rola specjalisty od wizerunku. Jego wkład w tej dziedzinie miał ogromny wpływ na późniejszą popularność grupy^[13]. Zespołowi podczas występów na scenie i w teledyskach towarzyszyły w charakterze wokalistek wspierających Helen "Pepsi" DeMacque i Shirlie Holliman (Pepsi & Shirlie).

W 1982 roku zespół podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Innervision Records i wydał debiutancki singel "Wham Rap! (Enjoy What You Do)", który został bardzo dobrze przyjęty przez odbiorców^[14]. W tym samym roku Wham! wystąpili w programie telewizyjnym Top Of The Pops, podczas którego wykonali piosenkę "Young Guns (Go For It!)". Występ ten uważany jest do dziś za jeden z najlepszych w historii zespołu, jak również całego programu. W 1983 roku nakładem Innervision Records w sprzedaży pojawił się debiutancki album studyjny Wham! zatytułowany Fantastic, który przez początkowe dwa tygodnie po wydaniu znajdował się na 1. miejscu brytyjskiej listy najlepiej sprzedających się płyt i singli^[15]. Po tym sukcesie zespół rozwiązał umowę z Innervision po czym podpisał kontrakt z firmą Sony Music^[13].

W 1984 roku nakładem należącej do Sony Music wytwórni Epic Records wydana została druga studyjna płyta zespołu Make It Big. Album był promowany m. in. przez single "Wake Me Up Before You Go-Go", "Freedom" i "Careless Whisper", które zyskały status międzynarodowych przebojów. Utwór "Careless Whisper" w wydaniu singlowym firmowany był tylko nazwiskiem George'a Michaela, co było podyktowane chęcią zmiany wizerunku^[13]. W tym samym roku ukazała się utrzymana w świątecznych klimatach piosenka „Last Christmas”. Początkowo została wydana na podwójnym singlu wraz z utworem „Everything She Wants”, z kolei później, w połowie 1986 roku dodano ją do tracklisty dwóch albumów Wham!: studyjnego Music from the Edge of Heaven oraz kompilacyjnego The Final. W 1984 roku piosenka dotarła do 2. miejsca brytyjskiej listy przebojów – 1. miejsce przypadło wtedy, również świątecznemu, utworowi „Do They Know It's Christmas?”, stworzonemu przez charytatywny projekt Boba Geldofa i Midge'a Ure Band Aid, w którego współtworzenie George Michael był zresztą zaangażowany. Utwór „Last Christmas” stał się wielkim przebojem, który doczekał się wielu coverów – swoje wersje piosenki nagrali m.in. Cascada, Ashley Tisdale, Crazy Frog, Billie i Alcazar^[16].

W kwietniu 1985 roku zespół Wham! wybrał się w międzynarodową trasę koncertową, podczas której odbył 10-dniową wizytę w Chinach. W jej trakcie grupa zagrała koncert w Pekinie stając się pierwszym, zachodnim zespołem popowym, któremu udało się wystąpić w Państwie Środka. Wizyta grupy w Chinach była poprzedzona trwającymi 18 miesięcy staraniami jej menedżera, który swoje przeżycia z nimi związane opisał później w książce (o podróży zespołu do Chin powstał również film dokumentalny). W lipcu tego samego roku George Michael i Andrew Ridgeley wystąpili osobno podczas koncertu Live Aid^[13].

Wiosną 1986 roku duet Wham! ogłosił zakończenie działalności. Głównym z powodów jego rozpadu były ambicje George'a Michaela, który pragnął tworzyć dla bardziej wymagającej publiczności. Ostatecznie zespół Wham! przestał istnieć po wydaniu albumu Music from the Edge of Heaven oraz zagraniu 28 czerwca 1986 roku pożegnalnego koncertu "The Final" z udziałem 73-tysięcznej widowni na Stadionie Wembley. Zespół podczas pięciu lat swojego istnienia sprzedał w sumie 20 milionów albumów oraz blisko 15 milionów singli^[13].

Kariera solowa[edytuj]

1987-1995: Faith i Listen Without Prejudice[edytuj]

George Michael podczas Faith World Tour w 1988

George Michael rozpoczął swoją solową karierę od przeboju „I Knew You Were Waiting” w duecie z Arethą Franklin. Następnie zaszokował publiczność piosenką i teledyskiem „I Want Your Sex”, promującym pierwszy solowy album, Faith, wydany w 1987 roku. Rozgłośnie radiowe zakazały emitowania utworu przed godz. 22:00, ale to nie przeszkodziło, aby stał się on wielkim przebojem.

Płyta Faith została zasypana nagrodami i przyniosła artyście jeszcze większą sławę. Krążek całkowicie zerwał z wizerunkiem uśmiechniętego chłopca z zespołu Wham! – Michael pojawia się na okładce z dwudniowym zarostem, w skórzanej kurtce i poplamionych dżinsach, trzymając gitarę. Album zrobił zawrotną karierę po obu stronach Atlantyku, a w 1988 roku Michael wyruszył w światowe tournée. W 1989 płyta zebrała kolejne nagrody, m.in. American Music Award. W niedługim czasie odebrał Grammy, kolejnym wyróżnieniem była już druga nagroda Ivor Novello Award dla najlepszego kompozytora.

W 1990 roku pojawiła się płyta Listen Without Prejudice Vol. 1, promowana przez singel „Freedom! ’90”. Teledysk wzbudził sensację, ponieważ nie występował w nim sam artysta, lecz znane modelki. W tym wideoklipie niszczone są kurtka, gitara i szafa grająca, znaki firmowe George’a Michaela z teledysku „Faith”. W 1991 roku wokalista odebrał kolejną Grammy, tym razem za „Freedom! ’90” i rozpoczął trasę koncertową nazwaną Cover to Cover. Podczas koncertu Rock in Rio Michael poznał swoją pierwszą wielką miłość, brazylijskiego projektanta, Anselmo Feleppę, gdy orientacja seksualna George’a była wówczas tajemnicą dla wszystkich, oprócz jego rodziny i przyjaciół.

W 1992 wydany został singel „Too Funky”. Wówczas też Michael wziął udział w koncercie The Freddie Mercury Tribute Concert, który miał na celu oddanie hołdu zmarłemu frontmanowi grupy Queen – Freddiemu Mercuremu. Wykonał na nim następujące piosenki: „’39”, „Somebody to Love” i „These Are the Days of Our Lives”. W październiku tego samego roku rozpoczął spór sądowy o wolność artystyczną ze swoją wytwórnią Sony Music. Niedługo później partner wokalisty odkrył, że jest nosicielem wirusa HIV i w 1993 roku umarł na udar mózgu, pozostawiając Michaela w żałobie, w trakcie procesu sądowego, niebędącego w stanie pisać. W 1994 George Michael przegrał proces z wytwórnią Sony.

1996-1999: Older[edytuj]

Dopiero w roku 1996, po okresie 3-letniej żałoby, Michael powrócił do muzyki. Powstała wówczas jazzowa i spokojna płyta Older. Wokalista ponownie zmienił wizerunek: nosił bardzo krótkie włosy i bródkę. Teksty na płycie wyraźnie odnosił się do Anselmo, ich wspólnego związku i bólu artysty po jego stracie, choć z drugiej strony odmawiał wyraźnej odpowiedzi na to, jaka jest jego orientacja seksualna i kim jest Anselmo, któremu dedykował płytę. Związał się z Amerykaninem Kenny’ego Gossa. Older nie przyniósł tournée. Michael wziął udział w projekcie MTV Unplugged, który według fanów i jego samego jest jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym koncertem, jaki zagrał. Był to również wyjątkowy koncert ze względów osobistych – był to ostatni występ George’a, który oglądała jego matka Leslie Panayiotou, która w lutym 1997 zmarła na raka skóry.

W roku 1998 światową prasą wstrząsnął skandal z George’em Michaelem w roli głównej. Wokalista został aresztowany w Los Angeles za „czyny lubieżne” w toalecie w Will Rogers Memorial Park w Beverly Hills. Michael nie miał innego wyjścia jak otwarte przyznanie się, że jest gejem, co zrobił podczas programu w CNN. Po kilku miesiącach wokalista wydał singel „Outside”, który jest ironiczną odpowiedzią artysty na cały skandal dotyczący epizodu w toalecie. Piosenka zdobyła popularność i uznanie za poczucie humoru. „Outside” i „A Moment with You”, żartobliwy utwór dedykowany policjantowi, który go aresztował, ukazały się się na dwupłytowym albumie Ladies & Gentleman, będącym zbiorem jego największych przebojów tanecznych i ballad.

Rok 1999 to dalsza działalność charytatywna wokalisty, w tym koncert Net Aid na stadionie Wembley w Londynie. W listopadzie tego roku wystąpił również w Royal Albert Hall w Londynie na Equality Show dla uczczenia 30. rocznicy wydarzeń w Stonewall (razem z Jimmym Somervillem, Boyem George’em i Eltonem Johnem). Michael wydał płytę Songs from the Last Century, najbardziej nietypowy album w jego dyskografii. Płyta składała się wyłącznie z coverów, jak „Roxanne” Stinga, „Miss Sarajevo” U2 oraz piosenek z lat 30., 40. i 50. Cały album jest utrzymany w atmosferze swingu i jazzu.

Po 2000 roku[edytuj]

George Michael podczas koncertu w Antwerpii, listopad 2006

Kolejne lata Michael spędził w studiu, pracując nad kolejnym albumem. W tym czasie ukazały się zaledwie trzy single. Pierwszym z nich był duet z Whitney Houston „If I Told You That”, wydany w czerwcu 2000. W marcu 2002 roku ukazał się singel „Freeek!”. Piosenka, ze względu na swój tekst i wideoklip (jeden z najdroższych w historii popu), wywołała wiele kontrowersji. Michael jednak wykorzystał mocno erotyzujące przesłanie piosenki w charakterystyczny dla siebie, ironiczny sposób. „Freeek!”, raczej niezrozumiane przez krytykę, miało być satyrą na współczesną, przepełnioną seksem kulturę, szczególnie telewizyjną, oraz internet. W tym samym roku Michael zaangażował się w kontrowersyjną dysputę na temat udziału Wielkiej Brytanii w wojnie w Iraku. W lipcu ukazał się singel „Shoot the Dog”, gdzie sparodiowani zostali brytyjski premier Tony Blair i ówczesny prezydent USA, George W. Bush. Muzyk był często zapraszany do programów telewizyjnych, gdzie próbował przekonać opinię publiczną o bezsensowności tej wojny. Tę misję kontynuował w 2003 roku, wykonując cover piosenki „The Grave” w Top of the Pops oraz śpiewając podczas rozdania nagród MTV w duecie z Ms. Dynamite swój stary przebój „Faith” ze zmienionym, antywojennym tekstem.

2004 rok przyniósł długo oczekiwany autorski album George’a Michaela Patience. 1 marca ukazał się w sprzedaży singel promujący płytę, „Amazing”. Płyta pełna jest bardzo osobistych piosenek, będących zapisem głębokich przeżyć i przemyśleń artysty, jak również utworów będących komentarzem do bolączek współczesnego świata. Jednocześnie Michael ogłosił, że po wydaniu następnego albumu ma zamiar wycofać się z show-businessu i publikować swoje utwory w sieci, udostępniając je swoim fanom za darmo lub za dobrowolny datek na cele charytatywne. Fani na całym świecie przyjęli płytę entuzjastycznie. W USA, głównie za sprawą wywiadu w Oprah Winfrey Show, album został okrzyknięty wielkim comebackiem George’a Michaela. Również w swojej ojczyźnie Michael został doceniony – w kwietniu tego roku został uhonorowany przez Akademię Radiową jako najczęściej słuchany artysta w Wielkiej Brytanii.

12 sierpnia 2012 roku wystąpił w ceremonii zamknięcia XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie.

Choroba i śmierć[edytuj]

Koncert 25 Live na torze wyścigów konnych Służewiec w Warszawie, lipiec 2007

26 października 2011 roku, George Michael odwołał występ w londyńskim Royal Albert Hall z powodu infekcji wirusowej. 21 listopada 2011 roku w szpitalu w Wiedniu skarżył się na bóle w klatce piersiowej przy hotelu dwie godziny przed jego występem Symphonica Tour. Do 1 grudnia był na oddziale intensywnej opieki medycznej z powodu zapalenia płuc. Stan ten doprowadził do odwołania i odroczenia pozostałych występów w roku 2011, które zostały zaplanowane głównie w Wielkiej Brytanii^[17].

Zmarł 25 grudnia 2016 w swojej posiadłości w Goring-on-Thames w hrabstwie Oxfordshire z powodu niewydolności serca w wieku 53 lat^[18]^[19].

Życie prywatne[edytuj]

Spotykał się m.in. z aktorką Patricią Fernandez (1983-84), aktorką Brooke Shields (1985) i makijażystką Kathy Jeung (1988)^[20], z którą wystąpił w teledysku „I Want Your Sex” (1987). W latach 1991-93 związany był z pochodzącym z Brazylii projektantem mody Anselmo Feleppą^[21]^[22], którego poznał w 1991 na koncercie rockowym w Rio de Janeiro. Po sześciu miesiącach trwania ich związku, Feleppa odkrył, że ma HIV. W 1993 roku, w wyniku udaru mózgu, został sparaliżowany. Tego samego roku zmarł. Singiel „Jesus to a Child” George’a Michaela jest hołdem dla Feleppy^[23]. W latach 1996-2009 partnerem artysty był Kenny Goss – przedsiębiorca przemysłu sportowego oraz kolekcjoner sztuki. Przyczyną rozstania się Kenny’ego i George’a były coraz częstsze problemy Michaela z narkotykami i konflikty z prawem^[24]. W roku 1998 podano do powszechnej wiadomości, że piosenkarz jest homoseksualistą^[25]^[26]^[27]. W 2006 brytyjski tabloid News of the World opublikował zdjęcia wokalisty w parku Hampstead Heath w Londynie (popularne miejsce schadzek gejów) i sugerował, że Michael był tam w celu anonimowego seksu^[28]. W 2009 związał się z Fadi Fawazem, znanym jako gejowski model porno Isaac Mazar^[29]^[30]^[31].

George Michael był wielokrotnie aresztowany przez policję za posiadanie narkotyków^[32]. 24 sierpnia 2010 roku piosenkarz przyznał się do prowadzenia pojazdu pod wpływem narkotyków przed sądem w Highbury w Londynie^[33], a w dniu 14 września 2010 r. przez ten sam sąd został skazany na osiem tygodni więzienia^[34].